Vintage...

Vandaag een vintage kaart gemaakt. Volgens mij mag deze kaart zo genoemd worden.
De schoonzus van een vriendin van mijn moeder is morgen jarig. Deze vrouw belde mij jaren geleden zomaar op. Ze zag bij de vriendin van mijn moeder altijd van die mooie kaarten staan. En dat wilde zij ook graag. Nou als ze dat zo lief vraagt dan doe ik dat natuurlijk graag voor haar.

Vind hem zelf wel mooi geworden.

Jongste dochter vind de herfst wat minder leuk ben ik bang. Ze had zo'n harde wind tegen dat ze zelfs van de fiets moest afstappen.

Laatste stukje kon er weer gefietst geworden alleen toen was het weer nat...

Geur en kleur van de herfst...

Van de week konden we nog thee drinken in de tuin. Lekker in een t-shirt. En vandaag is ineens de herfst echt begonnen. Wat een buien zijn er gevallen. De hele straat stond blank.

Onderweg naar Workum kwam ik, langs de weg, deze hele grote pompoenen tegen. Die kon ik niet laten liggen. Kreeg ook nog een handvol peren mee van de boer.

Heb ook eindelijk weer een blokje gemaakt voor mijn Sbs-quilt. Ook in herfstkleuren.
Nummer B-7 Swamp Patch.

Ook mijn kerstborduurtje is af. Heb nog een patroontje uit dezelfde serie. Dus meteen twee lijstjes bij de Action meegenomen. Past er zo mooi in.

Met mijn naaidoos, oh nee Hannie haar naaidoos, gaat het ook goed. Hij is al helemaal wit. Ik heb de kleur Old White gebruikt van Annie Sloan chalk paint. Moet alleen de binnenkant van de laadjes nog verven. En daarna de boel doorschuren en in de antiek was zetten.

Maar dat ga ik vanavond niet doen. Dan kruip ik met een grote mok thee en een boek op de bank.
Nu eerst appelcompote en stoofperen maken.
Het ruikt hier in huis nu al heerlijk naar de herfst...

De laatste keer...

Wat een heerlijk weekend hebben we achter de rug.
Wellicht de laatste keer dat we de zeilen hebben gehezen.

Genoten we van de rust en ruimte op het water.

Maar het blijft nu eenmaal herfst en gaat over een paar weken de boot weer uit het water.

Ben ik druk met een kerstborduurwerkje.
Wie weet hebben de weergoden nog zo'n mooi weekend voor ons in de kast liggen...

Geen stof...

Heb de afgelopen dagen geen stofjes, naald en draad aangeraakt.
De kwast was even heel belangrijk.

Aangestoken door al het moois wat ik op de diverse blogs zie ben ik ook begonnen om mijn grenen meubels wit te verven.

 

Woensdag zag het kastje er nog zo uit.

Wat zit daar nou op tafel?

 

Een volgend project is nu aan de beurt. Heb het al één keertje in de witte kalkverf staan.
Laat het expres niet zien, want nu wordt mijn vriendin Hannie lekker nieuwsgierig. Voor haar is namelijk deze naaidoos.

Als de verf aan het drogen is ben ik lekker aan de gang met mijn borduurwerkje. Schiet al lekker op.
Is zeker klaar voor de kerstdagen...

Speciaal verzoekje...

Ghea, van het blog gheasknutselkaartjes, had laatst een verzoekje op haar blog gezet.
Yvonne haar vriendin heeft het op moment heel zwaar. En kan wel wat opkikkertjes gebruiken. Nu ken ik Ghea al een poosje en ze vraagt niet zomaar iets. Op de vraag of er medeblogsters waren die misschien een kaartje naar haar vriendin wilden sturen kon in natuurlijk geen nee zeggen.

Heb dit kaartje voor Yvonne gemaakt. Als het goed is heeft ze hem vandaag ontvangen.
Ik hoop dat het haar wat opvrolijkt...

Nummer één...

Vandaag mijn eerste kerstkaart voor dit jaar gemaakt.

Over drie maanden hebben we de feestdagen alweer achter de rug. Gek idee, we zitten nu nog zo nu en dan nog buiten thee te drinken.
Het leuke van deze kaart is dat ik heel veel spullen, welke ik heb gebruikt, vorige week in een envelop in de brievenbus kreeg.

Had de give away bij Jolanda's Crea-Blogg gewonnen.
Als je van mooie kaartjes en versierde letters houd ga dan gauw bij haar kijken.
Wat is het toch heerlijk om zulke mooie spulletjes te krijgen.
Had je al gemaild, maar Jolanda nogmaals hartstikke bedankt voor deze verwennerij...

Wat is bloggen toch leuk...

Iedere keer merk ik weer dat bloggen zo leuk is.
Je leert anderen kennen die je anders nooit had ontmoet.
Op het ene blog kijk je alleen. Op een ander blog geef je zo nu en dan een reactie. Op een ander blog geef je iedere keer een reactie. En op sommige blogs wordt je gewoon echte vriendinnen en deel je lief en leed.

Dit kaartje is voor een medeblogster die ik bijna 'een vriendin' durf te noemen. We mailen heel wat heen en weer. En nu is ze vandaag 50 jaar geworden. Dus daar moest een mooi kaartje voor gemaakt worden. Ze heeft zelf nog niet op haar blog bekend gemaakt dat ze jarig is. Ga haar naam dus niet noemen, want anders kan ik dat 'bijna vriendin' wel vergeten.

Op het blog van ByVonneThuis werd vermeld dat ze bij de Wibra zulk mooi lint op houten klossen verkochten. Dat laat ik me geen twee keer vertellen dus op naar de Wibra.
Yvonne had helemaal gelijk het is prachtig. Bedankt...

Als een vis aan een haakje...

Op 1 oktober wordt mijn tante Dittie alweer 77 jaar.
Haar man ome Co was vroeger, toen ze nog een boot hadden, een fanatieke visser.

Wat doe je met je hengel als je even een bakje koffie gaat drinken.
Die leg je in het gras. Het tuigje met gevaarlijke haak leg je er strak naast.
Niet iedereen die ook naar de koffie toe rent let natuurlijk goed op waar dat haakje is gebleven.
Oeps, daar staat ineens iemand met zijn grote teen in het haakje.
In mijn herinneringen mijn tante Dittie, maar volgens mijn moeder de zus van ome Co.
Maar dat is natuurlijk voor nu niet zo belangrijk. Het is pijnlijk en dat haakje moet er uit. En ja, het haakje heeft een weerhaak dus dat lukt niet zomaar. Volgens mijn herinneringen dus mijn tante, met hengel en al de auto in gegooid door de familie. Op naar het ziekenhuis. Daar aangekomen in een rolstoel gezet, tante met hengel in de hand. Ome Co duwend erachter. Zien jullie het al voor je. En wat deed de dienstdoende dokter daar? Hij knipte als eerste het snoertje door. Horen jullie ons al gieren.
Dit is echt zo'n verhaal dat jarenlang op verjaardagen is verteld en ik moet bekennen dat het tegenwoordig nog regelmatig langs komt.
Nou tante Dittie gefeliciteerd met uw verjaardag.
En deze hengel is veilig hoor...

Zeventien...

Een speciale dag...

 Vandaag is het alweer zeventien jaar geleden dat wij voor de eerste keer papa en mama werden.

Van een heel klein meisje.

Wat in zeventien jaar gegroeid is tot een mooie meid.
Met haar Vmbo-diploma op zak en nu de opleiding tot MBO-Verpleegkundige doet.

Maar zelfs op je verjaardag is er gewoon school en is de donderdag ook nog de langste lesdag van de week. Vanmorgen heb ik de cupcakes gebakken en de fondant ligt klaar om de cakejes mee te versieren. Denk dat ik het deze keer zelf ga doen, want vanavond moet ze naar fitness en jongste dochter komt ook pas om 5 uur uit school.
Eén cakeje past niet op de standaard, zal ik die dan nu maar op eten?
Is het toch een klein beetje feest...

Eindelijk...

Het is alweer een poosje geleden dat ik wat heb laten horen en zien.
Heb geen idee waar mijn tijd aan opgegaan is.
Huis en tuin zijn niet extreem netjes.
Ben niet veel uithuizig geweest.
Heb geen stapels boeken uitgelezen.
Weet wel dat ik, sinds ik 50 ben, veel tijd kwijt ben met het uitproberen van mijn super moderne telefoon die ik voor mijn verjaardag heb gekregen. En sinds gisteren hebben ze me ook nog op facebook gezet. Wat ik daar nou weer mee moet?
Je moet met de tijd mee gaan zal ik maar zeggen.

En ben ik druk geweest met een blokje met heel veel kleine stukjes.
Nummer B-8 Mrs. Cleveland's Choice.

Vandaag moet ik een paar verjaardagskaartjes gaan maken.
Anders ben ik te laat om ze op tijd te versturen.
Dat begint bijna gewoon te worden...