Niet zeuren...

... gewoon doorgaan.

Schiet al lekker op met de dear Jane. Nog maar drie blokjes en dan zijn alle vierkantjes af. Hoef dus niet te zeuren. En de stofjes liggen al klaar.

B-12 Starflower.

B-2 Sweet Tater Pie.

B-3 Mirror Image.

A-3 Hunter's Moon.

M-11 Rickshaw.

Zeuren deden deze pubers zeker niet.
Ondanks dat na dagenlang storm de wind uitgeraasd bleek te zijn.

Beiden op de surfplank van hun vaders beoefenden ze ook de hobby van hun vaders die ze zo'n 25-30 jaar geleden hadden. En het ging ze nog goed af ook. Gauw afspreken voor een keer met meer wind.

Zeuren deed ons zeilmeisje ook niet toen ze met weinig wind en met mij in de FJ zeilde. We gingen zowaar vooruit. Ook een keertje overdoen met meer wind.

Gisteravond na het eten. Zijn we met z'n drietjes op de fiets gestapt om een 'stukje' te gaan fietsen.
Het werd richting de afsluitdijk. (En het stukje bleek later zo'n 40 kilometer te zijn).

Aan deze kant van de dijk de Waddenzee.

En aan deze kant van de dijk het IJsselmeer.

Eenmaal aan het fietsen besloten we dat Breezanddijk ons keerpunt zou worden.

Daar aangekomen keken we naar het punt waar we nu naar toe moesten.
Niet zeuren het is nu nog maar 20 kilometer...

Zo lief...

Tijdens het bekijken van de foto's van onze vakantie kwam ik deze foto's tegen.

Moeder fuut met twee kinderen op haar rug.

Zo lief... 

Krijg en kreeg er geen genoeg van om naar ze te kijken.

Ze zwom tussen twee boten in, in de haven van Enkhuizen, en hield ons heel goed in de gaten.
Vind de spiegeling in het water ook zo mooi.
Het verhaal van de vakantie houden jullie nog te goed.
Ga nu verder met steekjes zetten aan mijn storm at sea.
Komt goed uit, want het blijft buiten ook maar waaien...

Storm at sea...

Voor ons geen storm at sea.
We zijn na twee weken op het water gisteren naar huis gevaren. Alle waarschuwingen die we de afgelopen dagen hoorden en lazen voorspelden slecht weer met heel veel wind voor vandaag. En dan kan je beter veilig thuis in je eigen haven liggen.
Op de boot heb ik weer wat steekjes aan mijn storm at sea gezet. Heb nu eenmaal beloofd dat ons zeilmeisje deze quilt voor haar vijftiende verjaardag krijgt.

Duurt nog wel even voor het zover is. Maar af is de quilt nog lang niet. Mag er wel vaart achter gaan zetten.

Op onze reis hebben we Hoorn aangedaan en toevallig was daar de dag er na de Weeversmarkt. Een dagje langer gebleven, want daar wilde ik dolgraag heen.
In een leuk winkeltje, maak je taart.nl, deze super leuke vormpjes gekocht.

Vandaag koekjes mee gebakken. Ging niet zo eenvoudig. Kreeg ze bijna niet uit de vormpjes. Denk dat mijn deeg iets te zacht was. Maar de smaak is goed.

Op de markt in Hoorn stond ook een kraam van de Gelrebloem. Daar kon ik natuurlijk niet zomaar voorbij lopen.

Deze lapjes zijn door ons zeilmeisje uitgekozen. Voorlopig gewoon nog voor de heb.

Deze lagen ineens in mijn hand. Zo lief zijn ze.

Ook dit charmpakje zit vol met lieve stofjes en ging mee.

In een volgend blogje zal ik wat meer over onze vaartocht vertellen.
We hadden niet echt heel mooi weer.
Maar dat maakte deze tocht niet minder bijzonder...

Wat een mooie dag...

Vanmorgen aan ons zeilmeisje gevraagd wat we vandaag eens zouden gaan doen. Ze mag van mij niet alleen het IJsselmeer op, dus zeilen zat er vandaag niet in.
Laten we eens naar Harlingen gaan fietsen! Bedachten we spontaan. Er stond best wel veel wind maar daar moesten we tegen kunnen.
Het was een heerlijke rit. En als beloning hebben we terug een heel stuk over de dijk gefietst en genoten van het prachtige uitzicht.

Wat wonen we hier toch mooi! De vergezichten en de mooie luchten en vandaag ook de smaak van het zout van de zee op mijn lippen.
We hebben nog geen dag spijt gehad dat we ooit de stap hebben genomen om de boel te verkopen en in Friesland te gaan wonen.

Even een foto om te laten zien dat we 'echt' met de fiets zijn geweest.
Tijdens het fietsen zo met z'n tweetjes hebben we het zelfs over het fietsen van de elfstedentocht gehad. Wie weet gaan we het ooit doen. Hoort er eigenlijk wel bij als een soort van inburgeringscursus.

M-12 Hopscotch.

Toch nog één blokje van de dear Jane afgekregen de afgelopen dagen.
Maar het is vakantietijd en het water roept. Ik denk dat we de komende tijd veel op en langs het water zitten...

Aan de bak...

Ons zeilmeisje had vandaag een feestje. De jarige was een mannelijke puber. En wat geef je zo'n jongen. Het liefst hebben ze gewoon geld. Nu weet ik dat deze jongeman gek is van cupcakes en aardbeien. Dus maar weer aan de bak en met fondant in de weer.

Maar waar heb je nu het geld gelaten, denken jullie misschien?

Ooit bij Xenos een uitsteker gekocht. Gat geboord. Gat is precies het formaat van een 2 Euro munt. Deze netjes verpakt onderin gelegd en het gat weer gevuld met het uitgeboorde stukje cake. Niemand die er iets van ziet. En daarna de boel versierd.

Afgelopen weekend hadden de pubers voor twee nachten de boot gereserveerd. Manlief en ik weer in de tent. Vind het slapen in de tent niet eens zo erg meer. Tot de tweede nacht. De vorige nachten waren wij de enige tent die op het terrein van de haven stond. Zaterdag stond er ineens nog een tent, zo'n zes meter bij die van ons vandaan. Wie er in sliep weet ik niet wel dat ik de hele nacht geen oog heb dicht gedaan. Tsjonge wat kon die persoon snurken. En als er toch één snurkt kon die man van mij natuurlijk niet achterblijven. Voelde me gewoon beroerd halverwege de nacht. Wat een herrie. Was het liefst tussen de pubers gekropen. Denk alleen niet dat ze me dat in dank hadden afgenomen.

De drie dagen dat we op de boot waren was het echt bakken. Wat hadden we een prachtig weer. En hebben de pubers de grootste tijd van de dag in het water gelegen of op het strand gezeten. En ik keek onder tussen of alles goed ging. Las mijn boek en keek naar de leuke beestjes die om ons heen zwommen.

B-11 Melissa's Cross.

Resultaat deze week slechts één blokje van de dear Jane afgekregen.
Dat schiet niet echt op.
Moet er nu nog maar negen...

Einde van een tijdperk...

Bijna 19 jaar geleden, na de geboorte van oudste dochter, heb ik mijn baan als auto-cad tekenaar opgezegd om fulltime moeder te zijn. Fulltime moeder houd in dat je totaal andere dingen gaat doen dan waar je voor opgeleid bent. Zo werd ik hulpouder bij de Polderpukkies. Een groepje moeders die met hun kinderen in de leeftijd van 0 tot twee en een half jaar één keer in de week bij elkaar kwamen om met de kinderen te zingen, dansen en te spelen. Daarna werd ik hulp juf op de peuterspeelzaal. Eén ochtend en middag hielp ik de peuter juf. Daarna hulp juf bij de gymnastiek, want je groeit natuurlijk met je kind mee.
En toen er in het schooljaar 2002/2003 een oproep in de nieuwsbrief van de basisschool stond met een noodkreet 'overblijfmoeders gezocht' heb ik me daarvoor aangemeld. En werd aangenomen.
En nu jaren later. Overblijf heet inmiddels tussen schoolse opvang. Valt ook het doek op mijn basisschool. Het continue rooster wordt komend schooljaar ingevoerd. En zijn wij als overblijf krachten niet meer nodig.

Met een tas vol lekkers, kaartjes en een  prachtige zonnebloem fietste ik met een dubbel gevoel naar huis. Aan de ene kant fijn dat ik, twee jaar later dan ons zeilmeisje, ook de basisschool mag verlaten. Maar aan de andere kant een raar gevoel dat het vaste patroon van eten met andermans kinderen nu voorbij is.

M-3 Fireweed Hower.

Wat vind ik dit een rot blokje zeg!

Als ik dit blokje aan de start van mijn dear Jane had gemaakt had dit blokje waarschijnlijk alleen in de wilg gehangen. En niet zoals nu, bijna klaar. Nog maar 10 blokjes te maken.

Ga deze vakantie maar eens goed na denken wat ik, nu ik niet meer naar school hoef, in de toekomst wil gaan doen. Zal niet eenvoudig zijn om een leuke baan te vinden, want 19 jaar uit je vak is niet niks. We zullen wel zien. Ik heb geen haast...

Staat er gekleurd op...

Mijn dear Jane zie je langzaam groeien. Nou langzaam??
Nog een paar blokjes en het middenstuk is af.
Ben heel blij met de keuze van de diverse stofjes die ik heb gebruikt.

Nog 11 blokjes te gaan...

K-13 Brandon's Star.

L-2 Stephanie's Snowflake.

In Bolsward hebben ze van 24 tot en met 27 juni Heamiel, de kroon op juni. 

Donderdagavond was er de poedercoating Bolsward Paint Run.

Ons zeilmeisje en haar vrienden en vriendinnen deden ook mee. Ze waren niet de enige dat zie je op de bovenstaande foto.

Vijf kilometer rennen en onderweg bespoten en besmeurd worden met verf. En als je over de finish komt zie je er ongeveer zo uit!

Ja, ik ben het echt hoor!!

Het was de eerste keer dat ons zeilmeisje (en groepje) meededen. En jullie raden het vast wel. Ze willen volgend jaar weer! Ondanks dat ze dit jaar verkeerde verf gebruikt hebben. Normaal kan het uit de kleren, haar en gezicht gewassen worden. Helaas, dit jaar lukt het bijna niet.

Ben benieuwd hoelang ze rood haar heeft en een paars en een rood oor. Hihi...

In ieder geval ziet ze dit weekend genoeg water om te proberen de verf uit haar haar te krijgen. Een heel weekend zeilen. Dus vroeg op pad en morgen als een vaatdoek weer thuis te komen.
Moet dan snel weer bijtanken, want er is strandweer voorspeld volgende week. En ze hoeven alleen nog naar school om hun boeken in te leveren en rapport op te halen. Omslag van het weer is precies op tijd.
En samen met haar vriendin en vrienden is de boot ook alweer gereserveerd.
Het weekendje op de boot is hen (en ons ook) goed bevallen...

Een nat weekendje...

Vrijdagochtend kwamen mijn quiltvriendinnen bij mij quilten. In een gigantische bui kwamen ze aan. Bijna vijf minuten moesten ze wachten tot ze uit de auto konden stappen zonder tot het hemd aan toe nat te worden. En ik altijd maar zeggen dat het 'altijd mooi weer' is in Makkum.
Hun armen vol met de mooiste presentjes. Voelde me gewoon jarig. Dames bedankt. Maar dit had niet gehoeven hoor! Vond het al leuk dat jullie bij mij langs kwamen.

Hier een foto van de tafel vlak voordat de dames er waren. Eenmaal binnen werden de bloemen aan de kant gezet. En stond de tafel vol met blikjes, mandjes, stofjes... Jullie allemaal wel bekend.

Op 21 juni 1996 zijn mijn broer en schoonzus op de Stedemaeght getrouwd.

En laat deze mooie zeilboot nou op zaterdagavond 20 juni de haven van Makkum verlaten. Het weer was negentien jaar geleden net zo slecht als nu. Ik liep toen zwanger, van oudste dochter, aan dek met mijn winterjas aan.

Maar wat doet die tent nou op mijn blog.

Ons zeilmeisje wilde dolgraag met haar vriendin en twee vrienden kamperen. Nu zijn twee van hen echte landrotten. Dus ik stelde voor dat ze met hun viertjes wel in onze boot mochten slapen en dat manlief en ik dan in de tent zouden gaan slapen. Niet wetende dat dit jaar de zomer wel erg lang op zich zou laten wachten. En helemaal dat het koud en nat zou zijn.

Zaterdagmiddag hebben we met de pubers een paar uur op het IJsselmeer gezeild. Het weer was toen perfect. 's Nachts begon het met regenen. Gelukkig werd het in de loop van de ochtend toch even droog.
Hier ligt de boot, acht uur 's ochtends, met de vier pubers er in nog in diepe rust.

Zondagochtend had ons zeilmeisje natuurlijk gewoon zeilles. Deze keer pakte ze een tweemans-boot en kon ze samen met haar vriend, ook een zeiler, de les volgen.

Hier een foto van de waterratten en landrotten saampjes op de foto. Aan het stuur van de rubberboot zit mijn man.
Het was een heerlijk weekend en met de pubers heb ik al afgesproken dat we het nog een keertje overdoen maar dan met mooi weer.

L-3 Reflextions Abound.

Heb de afgelopen dagen bijna geen naald en draad aangeraakt. Dit is het resultaat, slechts één blokje.

Maar zit nu nog steeds na te genieten van de afgelopen dagen. Van de gezelligheid met de quiltdames.
En de gezelligheid met de vier pubers.
Hoop nu dat het gauw mooi weer wordt...