zondag 12 januari 2020

Ohhhh wat errug...

Maanden lag in een plastic kratje dit boek, wolletjes en een sok waar alleen de teen nog van gebreid moest worden.


Zat er vreselijk tegenop te kijken.
Maar ja, als je de naalden nodig hebt dan moet je wel.


En dan zit in een half uurtje de teen erin.
Meteen de tweede sok gebreid.


De naalden waren nodig, omdat mijn vriendin Hannie graag wanten voor haar verjaardag wilde krijgen.


Helaas heeft zij grotere handen dan ik en moet ik ze nogmaals breien.
Alleen op naald 3,5 en garen zonder wol erin.
Komt goed, hoor!


In de boekenkast staan ondertussen mijn eigen Led bollen te branden.


Nieuw in het dorp komt er zo nu en dan een nieuwsgierige buurvrouw kijken.


Wil graag weten hoe het verbouwen ondertussen gaat.


Helaas probeerde deze het zonder te wachten tot we de deur of raam zouden openen.


Van de week ook geprobeerd de gedeeltelijke maansverduistering op de foto te zetten.


En was het vele ochtenden genieten van de zonsopgang.


En na ons weken in spanning te houden is het eindelijk zover.
De amaryllis laat zien hoe mooi ze is.


Maar nu eerst de wanten in de juiste maat breien, want voor je het weet is mijn vriendin Hannie jarig...

vrijdag 3 januari 2020

Het jaar 2020...

En dan zitten we alweer op dag drie van 2020.
Het lijkt nog zo kort geleden dat we aan 2019 begonnen.
De dagen vliegen om.


Mijn kerstquilt heb ik niet op tijd afgekregen.
Dat gaat dit jaar wel goed komen.
Nu alleen uitzoeken in welke verhuisdoos de stof voor de rand zit.


Deze kerst heb ik maar een paar kaartjes verstuurd en ook heel erg laat.
Slechts drie heb ik er zelf gemaakt.
Niet eens zelf verzonnen maar met zo'n handig pakketje waar alles al in zit.
Je hoeft dan alleen te borduren, te knippen en te plakken.


Mijn vriendin Hannie had het ook te druk om zelf iets leuks te maken voor de kerst.
Kreeg van haar een doosje toegestuurd.
Met daarin wol, breinaalden, ieniemienie hangertje en een patroon.
Op oudejaarsavond aan de brei gegaan.
En dit is het geworden, zo schattig.

Nu staat er een geheim project op de breinaalden, dus dat kan ik pas veel later laten zien...

donderdag 26 december 2019

Vroeg uit de veren...

Vanmorgen zagen we de zon opkomen in Harlingen.


Meestal gaan we naar het strand en de pier om de zon onder te zien gaan.


Heerlijk wandelend op de pier.


Konden zo mooi van een afstandje de veerboot naar Terschelling zien liggen.


Aan boord ons zeilmeisje en haar vriend.


Op weg naar een paar dagen genieten op het eiland.
Wij genoten van de diverse vogels onderweg.


Aalscholvers, tegenwoordig niets bijzonders meer.


Wel heel bijzonder is de Zwarte zee-eend.



De Steenlopers.



De Tureluurs.





En nog nooit eerder gezien, de Sneeuwgors.

Afgelopen vrijdag hadden we de laatste Bee van dit jaar.
Natuurlijk een cadeautje gemaakt voor de dames.




Ohh wat had ik me als beginnend haakster verkeken in de tijd die er in het haken van zo'n sneeuwpopje zit...

donderdag 5 december 2019

Lekker aanmodderen...

Heel langzaam zie ik het kerstquiltje groeien.
Hangt hier wel heel mooi voor de foto.
Plekje moet ik maar onthouden.


Schuur moet nog wel een ander kleurtje krijgen, ooit...


Ossebloed rood denk ik...

Dit was het toilet toen we ons huis kochten.


Een beetje gedateerd noemen ze dat.


En dit is het geworden.
De hele boel omgekeerd.
In de toekomst misschien nog een radiator, het is er wel erg koud.


Een klein nisje om weer leuke dingetjes neer te zetten.

En dan kom je op een dag weer iets leuks tegen op dat vervelende wereldse web.


Sinds vorig jaar denk ik dat ik kan haken.
Doe mijn best, weet alleen niet of die van mij net zo leuk worden als die van de plaatjes.


In ieder geval haakte ik iets te vast, denk ik.
Had ineens twee delen van mijn haaknaald gemaakt...

dinsdag 26 november 2019

Weer een randje verder...

Op een dag heb je 96 grote driehoeken en 192 kleinere beige driehoeken op tafel liggen.


Dat worden dan 96 rechthoeken.


Hier liggen ze allemaal samen op de vloer.


Met wat gehussel worden het vier rijtjes.


Twee rijen van 22 en twee rijen van 26 blokjes.


En dan zitten ze zomaar als rand aan de quilt.

De laatste week ook een paar keer wezen wandelen in het Rasterhoffpark in Sneek.


Het blijft daar zo mooi.


Krijg nooit genoeg van de Schotse Hooglanders.


In de tuin is het eten niet aan te slepen.


Zelfs een in elkaar gezakte pompoen blijkt prima eetbaar.


Toch heel veel klachten op het terras.


Bezoekers vinden de bediening te traag en de porties te klein.


En halen het eten zelf wel even uit het magazijn.


Met wat hulp van schoonzus en zwager hebben we een nieuw terras kunnen openen.
De bezoekers vlogen er meteen op af...