Speciaal verzoekje...

Ghea, van het blog gheasknutselkaartjes, had laatst een verzoekje op haar blog gezet.
Yvonne haar vriendin heeft het op moment heel zwaar. En kan wel wat opkikkertjes gebruiken. Nu ken ik Ghea al een poosje en ze vraagt niet zomaar iets. Op de vraag of er medeblogsters waren die misschien een kaartje naar haar vriendin wilden sturen kon in natuurlijk geen nee zeggen.

Heb dit kaartje voor Yvonne gemaakt. Als het goed is heeft ze hem vandaag ontvangen.
Ik hoop dat het haar wat opvrolijkt...

Nummer één...

Vandaag mijn eerste kerstkaart voor dit jaar gemaakt.

Over drie maanden hebben we de feestdagen alweer achter de rug. Gek idee, we zitten nu nog zo nu en dan nog buiten thee te drinken.
Het leuke van deze kaart is dat ik heel veel spullen, welke ik heb gebruikt, vorige week in een envelop in de brievenbus kreeg.

Had de give away bij Jolanda's Crea-Blogg gewonnen.
Als je van mooie kaartjes en versierde letters houd ga dan gauw bij haar kijken.
Wat is het toch heerlijk om zulke mooie spulletjes te krijgen.
Had je al gemaild, maar Jolanda nogmaals hartstikke bedankt voor deze verwennerij...

Wat is bloggen toch leuk...

Iedere keer merk ik weer dat bloggen zo leuk is.
Je leert anderen kennen die je anders nooit had ontmoet.
Op het ene blog kijk je alleen. Op een ander blog geef je zo nu en dan een reactie. Op een ander blog geef je iedere keer een reactie. En op sommige blogs wordt je gewoon echte vriendinnen en deel je lief en leed.

Dit kaartje is voor een medeblogster die ik bijna 'een vriendin' durf te noemen. We mailen heel wat heen en weer. En nu is ze vandaag 50 jaar geworden. Dus daar moest een mooi kaartje voor gemaakt worden. Ze heeft zelf nog niet op haar blog bekend gemaakt dat ze jarig is. Ga haar naam dus niet noemen, want anders kan ik dat 'bijna vriendin' wel vergeten.

Op het blog van ByVonneThuis werd vermeld dat ze bij de Wibra zulk mooi lint op houten klossen verkochten. Dat laat ik me geen twee keer vertellen dus op naar de Wibra.
Yvonne had helemaal gelijk het is prachtig. Bedankt...

Als een vis aan een haakje...

Op 1 oktober wordt mijn tante Dittie alweer 77 jaar.
Haar man ome Co was vroeger, toen ze nog een boot hadden, een fanatieke visser.

Wat doe je met je hengel als je even een bakje koffie gaat drinken.
Die leg je in het gras. Het tuigje met gevaarlijke haak leg je er strak naast.
Niet iedereen die ook naar de koffie toe rent let natuurlijk goed op waar dat haakje is gebleven.
Oeps, daar staat ineens iemand met zijn grote teen in het haakje.
In mijn herinneringen mijn tante Dittie, maar volgens mijn moeder de zus van ome Co.
Maar dat is natuurlijk voor nu niet zo belangrijk. Het is pijnlijk en dat haakje moet er uit. En ja, het haakje heeft een weerhaak dus dat lukt niet zomaar. Volgens mijn herinneringen dus mijn tante, met hengel en al de auto in gegooid door de familie. Op naar het ziekenhuis. Daar aangekomen in een rolstoel gezet, tante met hengel in de hand. Ome Co duwend erachter. Zien jullie het al voor je. En wat deed de dienstdoende dokter daar? Hij knipte als eerste het snoertje door. Horen jullie ons al gieren.
Dit is echt zo'n verhaal dat jarenlang op verjaardagen is verteld en ik moet bekennen dat het tegenwoordig nog regelmatig langs komt.
Nou tante Dittie gefeliciteerd met uw verjaardag.
En deze hengel is veilig hoor...

Zeventien...

Een speciale dag...

 Vandaag is het alweer zeventien jaar geleden dat wij voor de eerste keer papa en mama werden.

Van een heel klein meisje.

Wat in zeventien jaar gegroeid is tot een mooie meid.
Met haar Vmbo-diploma op zak en nu de opleiding tot MBO-Verpleegkundige doet.

Maar zelfs op je verjaardag is er gewoon school en is de donderdag ook nog de langste lesdag van de week. Vanmorgen heb ik de cupcakes gebakken en de fondant ligt klaar om de cakejes mee te versieren. Denk dat ik het deze keer zelf ga doen, want vanavond moet ze naar fitness en jongste dochter komt ook pas om 5 uur uit school.
Eén cakeje past niet op de standaard, zal ik die dan nu maar op eten?
Is het toch een klein beetje feest...

Eindelijk...

Het is alweer een poosje geleden dat ik wat heb laten horen en zien.
Heb geen idee waar mijn tijd aan opgegaan is.
Huis en tuin zijn niet extreem netjes.
Ben niet veel uithuizig geweest.
Heb geen stapels boeken uitgelezen.
Weet wel dat ik, sinds ik 50 ben, veel tijd kwijt ben met het uitproberen van mijn super moderne telefoon die ik voor mijn verjaardag heb gekregen. En sinds gisteren hebben ze me ook nog op facebook gezet. Wat ik daar nou weer mee moet?
Je moet met de tijd mee gaan zal ik maar zeggen.

En ben ik druk geweest met een blokje met heel veel kleine stukjes.
Nummer B-8 Mrs. Cleveland's Choice.

Vandaag moet ik een paar verjaardagskaartjes gaan maken.
Anders ben ik te laat om ze op tijd te versturen.
Dat begint bijna gewoon te worden...

Toch alles op een rijtje...

Ben heerlijk bezig met mijn blokken van de SBS-quilt. Heb de bovenste en onderste rij af. En daar tussen in ook wat losse blokken. Vandaag tot de conclusie gekomen dat ik vanaf nu toch maar in rijtjes ga werken. Dit houd natuurlijk niet in dat ik nu ineens netjes van boven naar beneden ga werken. 

Maar wel rijtje voor rijtje.

Nummer B-10 Friendship Star.

Nummer B-9 Irish Chain.

Ohhhh, nee toch!! We hebben toch geen last van katten in de tuin...

Oehoehoe...

Kom eens gauw kijken wat er vandaag bij ons in de perenboom zat?

Lief hé! Volgens mij heeft hij nog meer familie. Morgen zal ik nog een keertje in de boom kijken. Waar zijn familie zit. Op dit moment regent het.

Heb ook weer een blokje af.
Nummer M-1 Spinning Hourglass.

Jongste dochter is ook weer terug van kamp. Vol met verhalen over vlotten bouwen, kanoën, survivelen noem maar op. Maar vreselijk aan het balen, het zeilen ging namelijk niet door. Vind je het gek met windkracht 5, 6 of 7.
Als zeilmeisje wil je nu eenmaal als het even kan het water op...

Afscheid nemen van...

Gisteren hebben de kinderen van het jeugdzeilen afscheid genomen van het zeilseizoen.

Zo leuk om al die kinderen enthousiast in hun zeilboten te zien zitten.

Hier jongste dochter. Ze vertrok als stuurvrouw maar als fokkemaat is ze beter op haar plek.

Harde wind, hele harde wind...

... en heel koud water. Zorgde er wel voor dat de meeste kinderen na diverse keren omslaan, uren op het water, toch heel graag onder de warme douche wilden. En willen ze als het even kan over twee of drie weken nog een keertje afscheid nemen van het zeilseizoen. Dus wie weet; zijn dit niet de laatste zeilfoto's van dit jaar.

Vanmorgen vroeg moesten we weer afscheid nemen. Jongste dochter is met school op kamp. Allemaal op de fiets gekleed in regenpak. Vierentwintig kilometer wind tegen of van opzij. Hagelbuien en regen onderweg. Ben benieuwd hoe moe ze is als ze woensdag weer thuis komt. Ze hebben allemaal activiteiten op of om het water. We weten wel dat in verband met de harde wind het zeilen is komen te vervallen. Maar daarvoor in de plaats moesten ze zwemkleding meenemen. Vervelen zullen ze zich niet.

Heb ik dan ook nog wel wat creatiefs gedaan. Blokje nummer 27 is af.
Nummer D-5 Square and Star.

Lapjes voor het volgende blok heb ik alweer uitgezocht.
Toen kwam ik dit leuke borduurtje tegen.
En dat kon ik natuurlijk niet laten liggen...

Een dag met een krulstaartje...

Tussen de reclamefolders zit soms een folder die meteen je aandacht trekt. Op de folder stond; Stap in de stal. Ontdek de varkenshouderij én ontmoet de boer. Nu ben ik een groot fan van Boer zoekt Vrouw. Niet dat ik een boer zoek, heb zelf een lieve, handige man. Maar het lijkt me heerlijk om de hele dag in de stal, weiland of op je erf te rommelen.

Wij hebben het Zichtbedrijf "Knorhof" in Oudega bezocht. De dames scharrelen heerlijk rond in de stal. Maar de meeste tijd zijn 'het luie varkens'. Liggen dan heerlijk in het stro. De beer staat aan de kant van de stal alleen tussen de hekken. Hij kan vanaf zijn plek de dames goed zien en ruiken.

De zeugen en beren zijn leuk. Maar we komen natuurlijk hier voor. Nog maar net geboren.

En deze was niet alleen op de wereld gekomen. Hij was samen met nog veertien broertjes en zusjes.

Knuffelen mocht je met wat oudere biggetjes. Deze zijn ongeveer één maand oud.

Lief zijn ze hé!

We gingen niet met lege handen naar huis. Vandaag zijn we een hoop wijzer geworden over varkens.

Oh nee toch!
We lopen vanavond toch niet allemaal met zo'n 'varkensneus' rond...